Wednesday – sezon 1 – co kryje się za czarnym humorem Nevermore

Osiem odcinków daje historię detektywistyczną, a jednocześnie pozwala bohaterce poznawać siebie w towarzystwie, którego nie wybrała. Scenografia, aktorskie reakcje i drobne tarcia potrafią powiedzieć tyle co nowy trop. Ten tekst omawia otoczenie oraz mniejsze sytuacje sezonu; nie ujawnia sprawcy ani najważniejszych odkryć.

Podzielone okno rozpoczyna rozmowę
Kolorowa i odbarwiona połowa pokoju tworzą bezpośredni obraz niezgodności. Wielkie okno z pajęczynowym wzorem utrzymuje je jednocześnie w jednej całości. Enid i Wednesday mogą rozgraniczyć swoją przestrzeń, ale nie uciekną od codziennego współżycia.

Ich relacja byłaby uboższa, gdyby Enid miała jedynie uczyć zamkniętą bohaterkę serdeczności. Sama potrzebuje szacunku oraz możliwości powiedzenia: dość. Wilkołacza tożsamość niesie własne oczekiwania otoczenia. Obie zmagają się więc z niedopasowaniem do czyjegoś wyobrażenia — choć z zewnątrz wygląda to bardzo różnie.

Szkoła outsiderów nadal ma hierarchię
Wśród ludzi o niezwykłych zdolnościach pozostają popularność, rywalizacja i lęk przed ośmieszeniem. Bianca Barclay grana przez Joy Sunday ma własną pozycję oraz powody, by jej bronić. Wednesday przychodzi przekonana o samodzielności, lecz szkolne relacje nie dostosują się do niej tylko dlatego, że umie je wyśmiać.

Dyrektorka Weems musi utrzymać działanie instytucji. Jej rozmowy z uczennicą są ciekawe przez różnicę skali: jedna chce odpowiedzi na zagadkę, druga musi myśleć o całej szkole. Determinacja Wednesday może być godna podziwu i jednocześnie uciążliwa dla tych, którzy ponoszą skutki jej decyzji.

Inteligencja i wizje nie gwarantują trafnego wniosku
Bohaterka przywykła do bycia najbystrzejszą osobą w pomieszczeniu. Śledztwo przynosi jednak sytuacje, w których szybkie dostrzeżenie połączenia nie wystarcza. Trzeba dopuścić, że może być błędne. Nadprzyrodzony obraz nie musi też dostarczać pełnego kontekstu potrzebnego do jego zrozumienia.

Tutaj wątek detektywistyczny spotyka się z charakterem Wednesday. Potrafi korzystać z ludzi jako źródeł informacji, zanim zapyta, ile ich to kosztuje. Błąd w relacji może wtedy stać się błędem w dochodzeniu. Bystrość i gotowość do zaufania są umiejętnościami, których nie uczy się w tym samym tempie.

Rączka pokazuje siłę ruchu
Thing, czyli Rączka, potrafi wyrazić stanowisko bez twarzy i bez kwestii dialogowej. Postać gra Victor Dorobantu; w scenach kręconych z aktorem jego ciało usuwano później za pomocą efektów wizualnych. Za osobliwością stoi więc konkretna praca aktorska z ruchem.

W serialu pełnym ostrych słów daje to potrzebną zmianę rytmu. Gest potrafi wyrazić wyrzut, chęć pomocy oraz własną wolę. Wednesday rozmawia z kimś, kto nie odpowie jej takim samym atakiem słownym, ale z pewnością ma własne zdanie. Nawet absurdalny element przyjmuje formę codziennej relacji.

Taniec daje ciału inny język
W czwartym odcinku Wednesday trafia na parkiet przy utworze Goo Goo Muck zespołu The Cramps. Jej ruch zachowuje osobliwość postaci także w sytuacji, która mogłaby po prostu włączyć ją w grupę. Nie musi bawić się tak jak inni, żeby znaleźć wśród nich miejsce.

Takie chwile nadają sezonowi własny smak poza pytaniem o rozwiązanie zagadki. Pokój, gesty i rytm ciała mówią o potrzebie pozostania sobą, ale nie całkiem samotną. Wednesday umie utrzymać kamienną twarz. Serial jest najbardziej żywy, kiedy obok niej pozwala poznać również wszystko, czego nie da się w niej pomieścić.

Źródło podstawowych danych: TVmaze (CC BY-SA 4.0).